Przedstawione na ilustracji złącze, stosowane w infrastrukturze sieci komórkowych oraz w systemach przywoławczych, to złącze typu

Na ilustracji widać klasyczne złącze SMA (SubMiniature version A) w wersji do zaciskania na przewodzie koncentrycznym. Charakterystyczne cechy, po których można je poznać, to niewielkie wymiary, precyzyjny gwint 1/4"-36 UNS, złocenie korpusu i pinu środkowego oraz dielektryk (najczęściej PTFE) widoczny w środku. To złącze jest standardowo stosowane w torach wysokiej częstotliwości – od kilkuset MHz aż do kilkunastu, a w dobrej jakości wykonania nawet kilkudziesięciu GHz. W infrastrukturze sieci komórkowych SMA spotyka się np. w modułach radiowych, repeaterach GSM/LTE, urządzeniach pomiarowych RF, a także w małych antenach panelowych i antenach do modemów LTE. Moim zdaniem największą zaletą SMA jest dobre dopasowanie impedancyjne 50 Ω oraz stosunkowo niski SWR, jeśli złącze jest poprawnie zaciśnięte i skręcone z odpowiednim momentem. Branżową dobrą praktyką jest stosowanie złączy SMA do torów sygnałowych, gdzie liczy się stabilność parametrów w paśmie mikrofalowym, np. w systemach przywoławczych, Wi-Fi 2,4/5 GHz, systemach IoT czy w radiotelemetrii. Warto też pamiętać o różnicy między SMA a RP-SMA (odwrócona polaryzacja pinu) – w sprzęcie telekomunikacyjnym często świadomie stosuje się RP-SMA, żeby użytkownik nie mieszał anten i przewodów. W porównaniu z większymi złączami, SMA daje możliwość upakowania wielu torów RF w małej obudowie urządzenia, co w nowoczesnych stacjach bazowych i modułach radiowych jest po prostu standardem. Dobrą praktyką jest też unikanie częstego odkręcania SMA, bo mechanicznie jest delikatniejsze niż np. N czy TNC, ale za to świetnie sprawdza się jako złącze półstałe.