Który z parametrów kabla koncentrycznego należy zmierzyć za pomocą multimetru cyfrowego?

Prawidłowo – z parametrów podanych w pytaniu jedynym, który realnie zmierzysz zwykłym multimetrem cyfrowym, jest rezystancja stałoprądowa kabla koncentrycznego. Multimetr wysyła przez badany obiekt prąd stały i na tej podstawie wyznacza rezystancję DC żyły wewnętrznej albo oplotu. To jest dokładnie ten parametr, który interesuje instalatora przy sprawdzaniu, czy kabel nie ma przerwy, zwarcia albo zbyt dużego spadku napięcia przy zasilaniu np. wzmacniaczy masztowych czy konwerterów LNB w instalacjach RTV-SAT. W praktyce robi się to tak: odłączasz kabel z obu stron, zwierasz żyłę z oplotem na jednym końcu, a na drugim mierzysz rezystancję między żyłą a ekranem. Z mojego doświadczenia wynika, że przy typowych długościach w instalacjach domowych wartości są bardzo małe (często poniżej 1 Ω), więc trzeba używać trybu z możliwie najniższym zakresem pomiarowym i dobrymi przewodami pomiarowymi. Jeśli kabel ma katalogowo określoną rezystancję żyły w Ω/km (co jest standardem w porządnych kartach katalogowych), możesz porównać zmierzoną wartość z teorią i oszacować, czy kabel nie jest uszkodzony, za cienki albo przesadnie długi do danego zastosowania. W normach dotyczących okablowania koncentrycznego (np. serii EN/IEC dla systemów telewizyjnych) rezystancja DC jest jednym z bazowych parametrów kontrolnych, chociaż do bardzo dokładnych pomiarów używa się raczej mostków pomiarowych niż prostego multimetru. Ale w serwisie, w terenie, multimetr jest absolutną podstawą: pozwala szybko wykryć zwarcie między żyłą a oplotem, przerwę żyły, zły wtyk F czy uszkodzenie mechaniczne kabla. Moim zdaniem każdy, kto dłubie przy instalacjach antenowych albo CCTV na koncentryku, powinien mieć odruch „najpierw miernik, sprawdzam rezystancję”, zanim zacznie podejrzewać dekoder, kamerę czy wzmacniacz.