Przedstawiona na ilustracji technika multipleksacji sygnałów w sieciach rozległych nazywana jest zwielokrotnianiem w dziedzinie

Poprawna odpowiedź to zwielokrotnianie w dziedzinie czasu, czyli klasyczne TDM (Time Division Multiplexing). Na rysunku widać dokładnie, że każdy kanał dostaje swój osobny „kawałek” czasu: najpierw transmitowane są bity z kanału 1, potem z kanału 2, potem z kanału 3 itd. Ramka kanału zwielokrotnionego składa się z kolejnych szczelin czasowych przypisanych do poszczególnych użytkowników. Przepływność pojedynczego kanału jest B, a kanału zwielokrotnionego – n·B, co jest typowe dla TDM zgodnie z klasycznym opisem np. w standardach E1 (2,048 Mb/s, 32 kanały po 64 kb/s) czy T1. W praktyce takie podejście stosuje się w sieciach WAN, w liniach dzierżawionych, w starszych systemach PDH/SDH, a także w systemach komórkowych drugiej generacji, gdzie ramka czasowa jest dzielona na szczeliny dla różnych użytkowników. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w TDM fizyczne pasmo częstotliwości jest współdzielone, ale użytkownicy są rozdzielani w osi czasu, co upraszcza projektowanie toru transmisyjnego i synchronizacji. Przełączniki i multipleksery TDM działają jak bardzo szybkie „przełączniki czasowe” – w odpowiednim momencie wpuszczają dane z danego kanału do wspólnej linii. Z punktu widzenia dobrych praktyk projektowych ważna jest tu precyzyjna synchronizacja zegarów i odpowiednie planowanie opóźnień, żeby żadna szczelina czasowa nie nakładała się na inną. W nowoczesnych sieciach pakietowych idea TDM trochę się rozmywa, ale nadal jest fundamentem zrozumienia QoS, kolejkowania i gwarantowanych pasm w sieciach operatorów.