Które urządzenie wykorzystywane do badania sieci światłowodowych przedstawione zostało na ilustracji?

Na zdjęciu pokazane jest typowe źródło światła widzialnego do światłowodów, potocznie nazywane VFL (Visual Fault Locator). Urządzenie emituje czerwone światło laserowe, najczęściej o długości fali ok. 650 nm, które jest dobrze widoczne gołym okiem. W praktyce używa się go do lokalizowania uszkodzeń mechanicznych włókna: mikrozgięć, pęknięć, złych spawów, źle zaciśniętych złączy, a także do sprawdzania ciągłości toru optycznego. Jeśli w płaszczu kabla jest pęknięcie albo włókno jest mocno załamane, światło „ucieka” na zewnątrz i widać wyraźne prześwity. To bardzo przydatne narzędzie przy szybkich pracach serwisowych, szczególnie na krótkich odcinkach, patchcordach, w szafach telekomunikacyjnych czy przy uruchamianiu instalacji FTTH w budynkach. W dobrych praktykach pomiarowych, zgodnie z wytycznymi producentów sprzętu i normami typu IEC 61300, VFL traktuje się jako narzędzie pomocnicze, a nie przyrząd do dokładnych pomiarów tłumienia czy reflektancji. Jego rolą jest wizualne wskazanie miejsca problemu, a nie generowanie raportu pomiarowego. Z mojego doświadczenia instalatorzy często zaczynają właśnie od VFL: najpierw sprawdzają, czy tor jest w ogóle drożny i gdzie ewentualnie widać nieszczelność, a dopiero potem wchodzą z miernikiem mocy optycznej albo OTDR. Warto też pamiętać o bezpieczeństwie – to jest laser klasy 2/3, nie wolno patrzeć wprost w ferrulę ani świecić nikomu w oczy. Przy prawidłowym użyciu to proste, tanie i bardzo skuteczne narzędzie do codziennej pracy z sieciami światłowodowymi.