Transmisja sygnałów w kierunku do abonenta w kablu koncentrycznym wykorzystuje zwielokrotnianie

Poprawna jest odpowiedź o zwielokrotnianiu częstotliwościowym, bo w klasycznych systemach kablowych (telewizja kablowa, HFC, dawniej sieci szerokopasmowe na koncentryku) sygnały do abonenta są przesyłane właśnie jako wiele kanałów radiowych „upchanych” obok siebie w paśmie częstotliwości. Każdy program TV, kanał danych czy usługa ma swój przydzielony fragment widma, czyli konkretną częstotliwość nośną i szerokość pasma. To jest typowe FDM (Frequency Division Multiplexing), a w nowoczesnych standardach kablowych jak DOCSIS 3.0/3.1 realizowane jest to z użyciem modulacji QAM lub OFDM. Z punktu widzenia abonenta wygląda to prosto: jeden kabel koncentryczny, a w nim leci jednocześnie kilkadziesiąt albo i kilkaset kanałów TV, internet, radio. W praktyce operator planuje plan częstotliwości – na przykład kanały TV w zakresie od około 110 MHz w górę, kanały danych DOCSIS w wyższych pasmach, a kanał zwrotny (od abonenta) w niższym paśmie, np. 5–65 MHz. Dzięki zwielokrotnianiu częstotliwościowemu można efektywnie wykorzystać szerokość pasma kabla koncentrycznego i minimalizować zakłócenia między usługami, bo każdy kanał ma swój „kawałek” widma z odpowiednimi odstępami ochronnymi. Takie podejście jest zgodne z dobrą praktyką projektowania sieci RF – planowanie widma, maska emisji, poziomy sygnałów, dopasowanie impedancji 75 Ω, tłumienie w funkcji częstotliwości itd. Moim zdaniem warto kojarzyć to pytanie bezpośrednio z hasłami: CATV, HFC, DOCSIS, QAM, OFDM, bo w dokumentacjach i normach branżowych (np. wymogi operatorów kablowych, zalecenia CableLabs) cały czas przewija się pojęcie multipleksacji częstotliwościowej właśnie na kablach koncentrycznych.