Dominująca struktura logiczna sieci światłowodowej w systemach HFC jest struktura

Poprawna odpowiedź to struktura gwiazdy i dokładnie tak wygląda typowa logiczna topologia sieci światłowodowej w systemach HFC (Hybrid Fiber-Coax). W praktyce oznacza to, że mamy centralny punkt – zwykle główną stację czołową (headend) albo większy węzeł optyczny – z którego sygnał światłowodowy „rozchodzi się” promieniście do wielu węzłów optycznych lub wzmacniaków. Logicznie patrząc, każdy z tych węzłów jest podłączony bezpośrednio do centrum, a nie szeregowo jeden przez drugi. To właśnie jest gwiazda, chociaż fizycznie w terenie kable mogą iść różnymi drogami. W systemach HFC światłowód doprowadza sygnał RF z headendu do węzłów optycznych, a dalej sygnał jest rozprowadzany po koncentryku do abonentów. W nowoczesnych sieciach DOCSIS 3.1 czy 4.0 dąży się do skracania odcinków koncentrycznych (tzw. architektura Node+0, Node+1) i „zagęszczania” węzłów, ale logika nadal jest gwiazdowa: centralny CMTS/CCAP lub wirtualny CMTS i wiele punktów dostępowych. Taka struktura ułatwia zarządzanie przepływnościami, segmentację sieci, podział na obszary serwisowe, a także wdrażanie QoS i usług takich jak VoIP, IPTV czy szerokopasmowy internet. Z punktu widzenia utrzymania sieci gwiazda jest wygodna: awaria jednego łącza światłowodowego zwykle odcina tylko jedną gałąź, a nie całą sieć, co jest zgodne z dobrymi praktykami operatorów kablowych i zaleceniami wielu producentów sprzętu HFC. Moim zdaniem to też najbardziej „naturalny” sposób myślenia o sieci HFC: jedno centrum i wiele węzłów, każdy z własnym zasilaniem, monitoringiem i określoną grupą klientów.