W dziale kontroli jakości oceniano partię wyrobów dla gospodarstwa domowego, wykonanych z blachy stalowej pokrytej ogniowo cyną. Ustalono, że na podstawie normy BN-86 4933-02, której fragment zamieszczony jest w tablicy 1, część wyrobów można zaliczyć do pierwszego gatunku, gdyż posiadają

Odpowiedź wskazująca na 2 drobne pęcherzyki o średnicy do 3 mm na 1 dm² to jest właśnie to, czego wymaga norma BN-86 4933-02 dla wyrobów pierwszego gatunku. W praktyce, kiedy w przemyśle ocenia się powłoki cynowe, zawsze patrzy się na to, jakie wady są dopuszczalne, by wyrób spełniał określone wymagania jakościowe. Norma bardzo precyzyjnie mówi, że pierwsza klasa może mieć maksymalnie dwa takie pęcherzyki na każdy dm². To znaczy, że jeśli kontroler znajdzie więcej, wyrób od razu przestaje być klasyfikowany jako pierwszego gatunku. Moim zdaniem ta granica jest ustawiona całkiem rozsądnie – pozwala na drobne niedoskonałości, ale nie dopuszcza, żeby ich było za dużo. W realnej produkcji praktycznie nigdy nie ma idealnej powłoki, zawsze pojawią się minimalne defekty. Dzięki tej normie można określić, co jeszcze jest OK, a co już trzeba odrzucić. Dla użytkownika końcowego liczy się przecież, czy produkt jest trwały i estetyczny, a takie pojedyncze, małe pęcherzyki nie wpływają na funkcjonalność ani wygląd. Z mojego doświadczenia wynika, że większość firm stara się trzymać tych norm nie tylko ze względu na przepisy, ale i na własną reputację. To dobra praktyka, żeby mieć jasne kryteria oceny i nie zostawiać rzeczy "na oko".