Epitezy wykonane ze sztywnych materiałów w porównaniu z epitezami elastycznymi są

Prawidłowe rozumowanie opiera się na właściwościach materiałów, z których wykonuje się epitezy. Sztywne epitezy są zwykle robione z materiałów o mniejszej porowatości i mniejszej chłonności, np. z twardszych żywic, tworzyw termoplastycznych czy kompozytów. Dzięki temu są zdecydowanie odporniejsze na wchłanianie wydzielin, potu, łoju, śliny czy resztek kosmetyków. Mówiąc prościej: powierzchnia jest bardziej „zamknięta”, mniej chłonna, a więc mniej nasiąka zapachami i barwnikami. W praktyce klinicznej oznacza to łatwiejsze utrzymanie czystości – wydzieliny raczej zostają na powierzchni i można je usunąć standardowymi środkami myjącymi, bez konieczności agresywnego szorowania, które przy epitezach elastycznych łatwiej uszkadza strukturę materiału. Z mojego doświadczenia dobrze dobrana sztywna epiteza twarzy, np. nosa czy małżowiny usznej, po kilku miesiącach użytkowania nadal zachowuje stabilny kolor i nieprzyjemny zapach pojawia się znacznie rzadziej niż przy starych, miękkich silikonach o większej porowatości. W dobrych praktykach zaleca się przy epitezach narażonych na intensywny kontakt z wydzielinami (okolica nosa, oczodołu) właśnie materiały o mniejszej chłonności, bo to wydłuża okres użytkowania, poprawia komfort pacjenta i zmniejsza ryzyko kolonizacji mikrobiologicznej. Oczywiście sztywność ma też minusy, ale jeśli mówimy konkretnie o wchłanianiu wydzielin, to epitezy sztywne zdecydowanie wygrywają.