Podwyższenie wysokości zwarcia podczas modelowania powierzchni żującej korony protetycznej może spowodować

Prawidłowo wskazana odpowiedź „przeciążenie zęba i uraz ozębnej” bardzo dobrze oddaje istotę problemu przy zbyt wysokim zwarciu po wykonaniu korony. Jeśli podczas modelowania powierzchni żującej nie zachowamy prawidłowych kontaktów zgryzowych i koronę wykonamy „za wysoką”, ząb zaczyna przejmować nadmierne obciążenia w zwarciu centralnym i w ruchach ekscentrycznych. Dochodzi do tzw. przedwczesnego kontaktu – ten ząb styka się jako pierwszy, zanim dojdzie do równomiernego rozłożenia sił na pozostałe zęby. Klinicznie może to dawać tkliwość przy nagryzaniu, ból przy opukiwaniu, a nawet uczucie „wysadzania” zęba z zębodołu. Ozębna, czyli aparat więzadłowy utrzymujący ząb w kości, jest wtedy przeciążona, pojawia się stan zapalny ozębnej, poszerzenie szpary ozębnej na RTG, a przy dłuższym utrzymaniu takiej sytuacji – ryzyko zmian resorpcyjnych w kości. Z mojego doświadczenia technika, dobrze jest zawsze przewidzieć minimalnie niższą okluzję i pozwolić lekarzowi dopasować kontakty w ustach pacjenta, bo tam najlepiej widać realną funkcję. Standardem jest kontrola okluzji papierkiem artykulacyjnym po zacementowaniu korony i korekta zbyt silnych kontaktów. W laboratoryjnym etapie ustawiania wysokości zwarcia warto opierać się na zarejestrowanej centralnej relacji, stosować artykulator oraz zachowywać prawidłowe prowadzenie kłowe i sieczne, tak aby nowa korona nie przejmowała niefizjologicznych obciążeń. To właśnie właściwe modelowanie powierzchni żującej jest jednym z kluczowych elementów długotrwałego powodzenia leczenia protetycznego.