Podczas opracowywania podstawy modelu diagnostycznego, płaszczyzna guza szczęki powinna być

Wybór płaszczyzny guza szczęki prostopadłej zarówno do płaszczyzny szwu podniebiennego, jak i do płaszczyzny zgryzowej jest zgodny z klasycznymi zasadami opracowywania podstawy modelu diagnostycznego w protetyce. Guz szczęki traktuje się tu jako punkt orientacyjny do wyznaczenia stabilnej, powtarzalnej geometrii modelu. Jeżeli ta płaszczyzna jest ustawiona pod kątem prostym do płaszczyzny szwu podniebiennego, to zachowujemy prawidłowe odwzorowanie warunków anatomicznych podłoża protetycznego, bez sztucznego „spłaszczania” lub przechylania modelu. Jednocześnie prostopadłość do płaszczyzny zgryzowej pozwala zachować poprawne przestrzenne relacje łuku zębowego do podstawy modelu, co później ułatwia analizę zgryzu, ocenę zwarcia, planowanie ustawienia zębów w protezach oraz montaż w artykulatorze. W pracowniach technicznych przyjmuje się, że takie ustawienie minimalizuje zniekształcenia optyczne przy ocenie modelu na stole roboczym – model „stoi prosto”, a guz szczęki nie jest ani nadmiernie nachylony, ani spłaszczony. Z mojego doświadczenia, jeśli ta płaszczyzna jest prawidłowo ustawiona, to łatwiej jest prowadzić linię szwu podniebiennego jako oś symetrii, kontrolować przebieg wyrostka zębodołowego i planować np. zasięg płyty protezy całkowitej. To jest po prostu wygodne w praktyce i zgodne z dobrą szkołą techniki dentystycznej.