Pierwszy, niepełny kontakt zębów szczęki i żuchwy uzyskuje się podczas

Prawidłowe jest dotylne położenie zwarciowe żuchwy, bo właśnie w tej pozycji uzyskujemy pierwszy, zwykle niepełny kontakt zębów szczęki i żuchwy. Żuchwa jest wtedy maksymalnie dosunięta dotylnie w stawie skroniowo‑żuchwowym, głowy żuchwy opierają się na stokach guzków stawowych, a układ kostno‑stawowy jest w położeniu skrajnie tylnym, ale jeszcze stabilnym. To jest sytuacja czysto stawowa, niezależna od nawykowego zgryzu pacjenta. W praktyce protetycznej i okluzjologicznej to położenie wykorzystuje się m.in. do oceny zgryzu, wykrywania przeszkód okluzyjnych i badania tzw. drogi doprzedniej z pozycji dotylnej do pozycji zwarcia centralnego. W dotylnym położeniu zwarciowym zwykle kontaktują pojedyncze guzki, często w okolicy zębów trzonowych, a zgryz jest niestabilny – wystarczy minimalny ruch doprzedni lub boczny, żeby żuchwa „wskoczyła” w nawykowe zwarcie. Moim zdaniem bardzo ważne jest, żeby umieć odróżnić to dotylne położenie od centralnego położenia zwarciowego żuchwy, bo pomyłka może skutkować błędnym ustaleniem wysokości zwarcia przy wykonywaniu protez czy koron. W dobrej praktyce najpierw lokalizuje się pozycję dotylną, a potem obserwuje, jak żuchwa przemieszcza się do pozycji mięśniowo prowadzonej i do zwarcia centralnego – to pozwala zrozumieć dynamikę okluzji u konkretnego pacjenta i uniknąć iatrogennych zaburzeń stawu skroniowo‑żuchwowego.