Przedstawiony na rysunku układ zębów siecznych to

Przedstawiony schemat pokazuje sytuację, w której siekacze dolne są wysunięte przed górne, czyli brzegi sieczne zębów dolnych znajdują się bardziej do przodu w płaszczyźnie poziomej. W ortodoncji i protetyce taki układ określa się właśnie jako ujemny nagryz poziomy (inaczej przodozgryz sieczny, z ang. anterior crossbite). „Poziomy” odnosi się tu do kierunku przednio–tylnego, a „ujemny” – do tego, że relacja jest odwrotna niż fizjologiczna. Prawidłowo siekacze górne lekko zachodzą na dolne w kierunku poziomym, dając dodatni nagryz poziomy rzędu 1–3 mm. Jeżeli ten dystans odwraca się i siekacze dolne wychodzą przed górne, mówimy właśnie o nagryzie poziomym ujemnym. W praktyce technika dentystyczna i ortodoncja zwracają na to ogromną uwagę przy planowaniu aparatów, szyn czy ustawianiu zębów w protezach. Z mojego doświadczenia, przy analizie modeli diagnostycznych zawsze warto patrzeć z profilu, wzdłuż płaszczyzny zgryzowej – wtedy bardzo ładnie widać, czy brzegi sieczne górnych zębów są przed, czy za dolnymi. W pracowni technicznej, ustawiając zęby w protezach całkowitych lub częściowych, pilnuje się, żeby nie odtworzyć przypadkowo takiego ujemnego nagryzu poziomego, chyba że lekarz świadomie odtwarza istniejącą wadę. Standardem dobrej praktyki jest dążenie do prawidłowego, dodatniego nagryzu poziomego i pionowego, ponieważ taki układ sprzyja stabilnej okluzji, równomiernemu przenoszeniu sił żucia i mniejszemu przeciążeniu stawu skroniowo-żuchwowego. Rozpoznawanie ujemnego nagryzu poziomego na rysunkach, zdjęciach i modelach jest podstawową umiejętnością w ortodoncji i protetyce, bo od tego często zaczyna się plan całego leczenia.