Który mięsień na rysunku został zaznaczony strzałką?

Na rysunku strzałka wskazuje mięsień żuchwowo-gnykowy, czyli musculus mylohyoideus. To jest typowy schemat dna jamy ustnej oglądanego od strony językowej: widać trzon żuchwy, łuk zębowy i szerokie, wachlarzowate włókna biegnące od kresy żuchwowo-gnykowej do kości gnykowej oraz szwu pośrodkowego. Mięsień żuchwowo-gnykowy tworzy zasadniczą część dna jamy ustnej, leży powierzchownie w stosunku do mięśnia bródkowo-gnykowego i rylcowo-językowego, dlatego na schematach właśnie on jest tak szeroko rozlany, jak na tym obrazku. Z mojego doświadczenia to jedno z ważniejszych miejsc orientacyjnych przy planowaniu protez całkowitych dolnych – przebieg mięśnia i jego przyczep do kresy żuchwowo-gnykowej decydują o tym, jak wysoko i jak grubo można modelować brzeg językowy płyty protezy, żeby nie było jej wypychania podczas unoszenia dna jamy ustnej i ruchów języka. W praktyce protetycznej uwzględnia się tzw. strefę neutralną i tor ruchu tkanek miękkich, a mięsień żuchwowo-gnykowy ma w tym kluczowy udział. Uczciwie mówiąc, kto dobrze rozumie jego przebieg, dużo łatwiej radzi sobie z utrzymaniem protezy dolnej i z prawidłowym ukształtowaniem granic wycisku funkcjonalnego. Dodatkowo mięsień ten współpracuje z mięśniami nadgnykowymi przy obniżaniu żuchwy oraz przy unoszeniu kości gnykowej podczas połykania, co ma znaczenie w ocenie funkcji żucia, mowy i połykania u pacjentów przed leczeniem protetycznym. W badaniu klinicznym warto palpacyjnie orientować się, gdzie mniej więcej przebiega kresa żuchwowo-gnykowa, bo wysokie jej położenie może utrudniać stabilizację protezy i wymuszać modyfikację projektu płyty.