Który z opisów dotyczy mostu typu Rochette?

Most typu Rochette to klasyczny przykład mostu adhezyjnego z perforowanymi skrzydełkami retencyjnymi. Kluczowe jest tu właśnie to, że retencja mechaniczna uzyskiwana jest dzięki otworkom w metalowych skrzydełkach, które obejmują zęby filarowe od strony podniebiennej lub językowej. Cement kompozytowy wpływa przez perforacje, po związaniu tworzy coś w rodzaju „nitów” blokujących skrzydełko w pozycji. Moim zdaniem to bardzo obrazowy przykład czysto mechanicznej retencji w mostach adhezyjnych, zanim na szeroką skalę weszły techniki chemicznego wytrawiania metalu. W praktyce technicznej ważne jest prawidłowe zaplanowanie wielkości i rozmieszczenia perforacji: otwory nie mogą być zbyt małe (bo słaba retencja), ani zbyt duże (bo osłabienie konstrukcji). Dobrą zasadą jest równomierne rozłożenie perforacji w obszarze skrzydełka, z zachowaniem odpowiedniej odległości od brzegu, żeby uniknąć pęknięć podczas odlewania i obciążenia zgryzowego. W laboratorium technik musi też pamiętać o dokładnym opracowaniu powierzchni metalu wokół otworów – zmatowienie, piaskowanie, usunięcie zanieczyszczeń, żeby kompozyt mógł się dobrze zakotwiczyć. W porównaniu z późniejszymi mostami typu Maryland, most Rochette ma mniejszą przewidywalność długoczasową, ale nadal bywa omawiany jako ważny etap rozwoju protetyki adhezyjnej i dobry przykład mostu, który trzyma się głównie dzięki perforowanym skrzydełkom, a nie chemicznym systemom łączenia.