Jakie położenie żuchwy przedstawia rysunek?

Na rysunku widać położenie żuchwy, w którym zęby nie są silnie dociśnięte, a między łukami zębowymi pozostaje niewielka szpara pionowa – tzw. szpara spoczynkowa. Kłykcie żuchwy znajdują się wtedy w położeniu równowagi mięśniowej, a mięśnie żucia pracują minimalnie, tylko podtrzymują żuchwę. To jest właśnie fizjologiczne położenie spoczynkowe żuchwy. W tym ustawieniu nie ma zaciskania zębów, nie ma maksymalnego zaguzkowania, a pacjent jest rozluźniony. W praktyce technika dentystyczna to pojęcie jest kluczowe np. przy wyznaczaniu wysokości zwarcia w protezach całkowitych – najpierw wyznacza się położenie spoczynkowe, a dopiero potem oblicza się i ustala wysokość zwarcia centralnego, zostawiając fizjologiczną szparę spoczynkową (najczęściej ok. 2–4 mm w odcinku siecznym). W ortodoncji i przy projektowaniu szyn relaksacyjnych również ocenia się położenie spoczynkowe, bo pokazuje ono naturalne ustawienie żuchwy bez wymuszenia. Moim zdaniem dobra znajomość tej pozycji bardzo pomaga odróżniać sytuacje fizjologiczne od parafunkcji, np. zaciskania zębów czy bruksizmu. Warto pamiętać, że położenie spoczynkowe jest bardziej związane z napięciem mięśni i postawą głowy niż z samymi zębami, dlatego zawsze ocenia się pacjenta w pozycji wyprostowanej, swobodnej, a nie np. z głową odchyloną do tyłu w fotelu.