Które zestawienie przedstawia wkłady koronowe uszeregowane od najmniejszego do największego, biorąc pod uwagę ich zasięg na powierzchni odbudowanego zęba?

Prawidłowy porządek to: inlay → onlay → overlay, bo dokładnie tak rośnie zasięg odbudowy na powierzchni zęba. Inlay to najmniejszy wkład koronowy – uzupełnia ubytki wewnątrz korony, głównie w obrębie bruzd i powierzchni żujących, ale nie obejmuje guzków. W praktyce klinicznej stosuje się go przy ubytkach klasy I i II, kiedy ściany guzków są jeszcze wystarczająco mocne i nie trzeba ich przykrywać. Taki wkład zachowuje możliwie dużo tkanek własnych zęba i jest bardziej zachowawczy niż rozległe onlaye czy overlaye. Onlay to już większa rekonstrukcja – obejmuje przynajmniej jeden guzek, często kilka, ale nie przykrywa całej powierzchni żującej jak pełna korona. W protetyce stałej onlay traktuje się trochę jak „pół korony”: wzmacnia osłabione guzki, przenosi siły żucia na większą powierzchnię i zmniejsza ryzyko pęknięcia ścian zęba. Overlay ma największy zasięg – przykrywa wszystkie guzki, często całą powierzchnię żującą, a czasem dodatkowo fragmenty powierzchni przedsionkowej i językowej/podniebiennej. W wielu podręcznikach overlay bywa opisywany jako alternatywa dla klasycznej korony, szczególnie w stomatologii adhezyjnej i w technologiach CAD/CAM, gdzie wykonuje się overlaye z ceramiki lub kompozytu laboratoryjnego. Moim zdaniem ważne jest, żeby w głowie mieć prostą drabinkę: im więcej guzków przykrywamy i im większa powierzchnia zęba jest rekonstrukcją, tym bliżej jesteśmy overlayu i dalej od inlaya. W codziennej pracy technika i lekarza ten schemat pomaga dobrać właściwy typ wkładu do stopnia zniszczenia korony – nie robić od razu korony pełnej tam, gdzie wystarczy onlay, ale też nie ryzykować pęknięcia zęba, gdy inlay byłby zbyt zachowawczy.