Materiałami pomocniczym, używanym do puszkowania metodą wlewową, są agar oraz

W puszkowaniu metodą wlewową kluczowe jest użycie materiału pomocniczego, który będzie elastyczny, stabilny wymiarowo i odporny na temperaturę podczas polimeryzacji akrylu. Dlatego właśnie silikon, obok agaru, jest materiałem z wyboru. Silikony laboratoryjne (najczęściej kondensacyjne lub addycyjne) dobrze odwzorowują szczegóły ustawienia zębów, nie reagują chemicznie z akrylem i nie wiążą się z gipsem, więc łatwo je usunąć po zakończeniu procesu. W praktyce technicznej silikon stosuje się do wykonywania elastycznych form wlewowych, matryc kontrolnych czy kluczy do kontroli ustawienia zębów – szczególnie przy protezach całkowitych, ale też przy pracach kombinowanych. Moim zdaniem dużą zaletą silikonu jest to, że nie pęka przy demontażu i pozwala spokojnie rozseparować elementy bez ryzyka uszkodzenia zębów akrylowych czy samej protezy. W porównaniu z agarem jest wygodniejszy w przechowywaniu, nie wymaga podgrzewania w łaźni wodnej i ma dłuższą stabilność wymiarową, co docenia się przy bardziej skomplikowanych pracach. Standardowo w dobrze wyposażonych pracowniach protetycznych przy metodzie wlewowej właśnie taki zestaw: agar + silikon, jest traktowany jako złoty standard, bo łączy precyzję odwzorowania z wygodą pracy i powtarzalnością wyników. W efekcie uzyskuje się protezy o lepszym przyleganiu, dokładniejszym odwzorowaniu powierzchni i mniejszym ryzyku naprężeń wewnętrznych w akrylu po polimeryzacji.