W dolnej płytce Schwarza służącej do intensywnej, poprzecznej rozbudowy przedniego odcinka łuku zębowego, należy zamontować śrubę

Prawidłowo wskazana śruba Müllera jest klasycznym elementem stosowanym w dolnej płytce Schwarza przeznaczonej do intensywnej, poprzecznej rozbudowy przedniego odcinka łuku zębowego. Ten typ śruby ma konstrukcję pozwalającą na skuteczne rozsuwanie segmentów akrylowych w odcinku międzykłowym żuchwy, z dobrą kontrolą kierunku siły i dość precyzyjnym dawkowaniem aktywacji. W praktyce klinicznej używa się jej szczególnie wtedy, gdy celem jest poszerzenie dolnego łuku w strefie siekaczy i kłów, bez nadmiernego wpływu na odcinek boczny. Moim zdaniem to jedna z bardziej „wdzięcznych” śrub do pracy w żuchwie, bo przy prawidłowym zaprojektowaniu płyty daje przewidywalne efekty i jest w miarę komfortowa dla pacjenta. W typowych schematach aktywacji przyjmuje się otwieranie śruby Müllera o 0,25 mm (1/4 obrotu) co kilka dni, w zależności od wieku pacjenta, rodzaju wady i indywidualnej reakcji tkanek przyzębia. Warto pamiętać, że w dolnej płytce Schwarza śruba musi być ustawiona tak, aby linia działania siły była możliwie zbliżona do środka oporu segmentu zębów przednich – to ogranicza ryzyko niekontrolowanych przechyłów koron. Z mojego doświadczenia dobrze zaprojektowane klamry i odpowiednia długość płyty od strony językowej stabilizują aparat podczas aktywacji śruby Müllera, co jest zgodne z typowymi zaleceniami z podręczników ortodoncji i techniki ortodontycznej. Taka konfiguracja jest po prostu standardem w nowoczesnej ortodoncji ruchomej, szczególnie przy leczeniu zwężeń łuku dolnego w odcinku przednim u dzieci i młodzieży.