Dysfunkcją narządu żucia jest

Prawidłowo wskazane oddychanie przez usta traktuje się w stomatologii i ortodoncji jako istotną dysfunkcję narządu żucia. Chodzi tu o utrwalony, przewlekły sposób oddychania, gdy pacjent niemal stale ma otwarte usta i pobiera powietrze przez jamę ustną, a nie przez nos. Taki nawyk zmienia pozycję żuchwy, ustawienie języka i napięcie mięśni okołowargowych, policzków oraz mięśni żucia. Moim zdaniem to jedno z częstszych tzw. zaburzeń czynnościowych, które później „psują” cały układ stomatognatyczny: sprzyjają wadom zgryzu (np. zgryz otwarty, tyłozgryz), zwężeniu łuków zębowych, wysokiemu podniebieniu gotyckiemu. W praktyce technika dentystycznego widać to przy planowaniu aparatów ortodontycznych czy szyn – łuki są wąskie, zęby stłoczone, a kontakty zgryzowe niestabilne. Długotrwałe oddychanie przez usta wysusza śluzówkę, pogarsza samooczyszczanie, może nasilać próchnicę i stany zapalne przyzębia. Dobre standardy postępowania mówią, że taką dysfunkcję trzeba zawsze odnotować w dokumentacji i zgłosić lekarzowi, bo bez korekty toru oddychania efekty leczenia ortodontycznego czy protetycznego będą mniej trwałe. W terapii często współpracuje się z laryngologiem, logopedą i fizjoterapeutą, a pacjent uczy się ćwiczeń oddechowych i prawidłowego ułożenia języka oraz warg w spoczynku. Warto o tym pamiętać przy każdej analizie zgryzu i planowaniu konstrukcji aparatów lub protez, bo funkcja w praktyce zawsze wygrywa z samą estetyką.