Przed wykonaniem płyty akrylowej w płycie Schwarza techniką akrylu sypanego, elementy druciane przykleja się do modelu gipsowego

W aparatach zdejmowanych typu płyta Schwarza standardem jest, że elementy druciane (klamry, łuki wargowe, sprężyny) przykleja się do modelu gipsowego od strony przedsionkowej i robi się to zwykłym woskiem modelowym. Chodzi o etap przed wykonaniem płyty akrylowej techniką akrylu sypanego. Wosk modelowy dobrze trzyma drut na gipsie, jest łatwy do naniesienia cienką warstwą i przede wszystkim daje się potem bezproblemowo usunąć podczas przygotowania do akrylacji. Z mojego doświadczenia to jest po prostu najbardziej przewidywalny materiał na tym etapie – miękki, plastyczny, łatwo go podgrzać i skorygować położenie drutu o ułamek milimetra. Strona przedsionkowa jest tu kluczowa, bo tam przebiega większość elementów retencyjnych i aktywnych aparatu. Ich dokładne ustabilizowanie na modelu gwarantuje, że po zalaniu akrylem i polimeryzacji aparat będzie miał prawidłowy przebieg drutów względem zębów i dziąseł. Jeśli drut byłby przyklejany od strony podniebiennej, łatwo o przemieszczenie w trakcie sypania akrylu i później aparat nie będzie dobrze leżał w jamie ustnej – zaczyna się wtedy kombinowanie, doginanie na ślepo, co jest po prostu marnowaniem czasu. Wosk modelowy ma też odpowiednią temperaturę mięknięcia – można spokojnie zamocować druty bez ryzyka, że pod wpływem ciepła dojdzie do ich odkształcenia czy naprężeń. Wosk odlewniczy czy kalibrowany są opracowane do innych zadań technologicznych, więc w ortodoncji ruchomej stosuje się je bardzo rzadko w tym konkretnym miejscu procesu. W praktyce technicznej przy płytach Schwarza większość pracowni trzyma się tej procedury: najpierw dokładne dogięcie elementów drucianych na modelu, potem ich stabilne przyklejenie woskiem modelowym od strony przedsionkowej, dopiero później ekran woskowy pod akryl, izolacja i sypanie akrylu. Takie postępowanie jest zgodne z typowymi instrukcjami z podręczników z techniki ortodontycznej i z tym, czego uczą w pracowniach szkolnych: prosta technika, mało komplikacji, przewidywalny efekt. W praktyce klinicznej przekłada się to na mniejszą liczbę poprawek u lekarza i lepszą współpracę pacjenta, bo aparat od razu lepiej siedzi, nie uwiera drutem i działa zgodnie z założeniami leczenia.