Które oznaczenie wskazuje mleczny siekacz górny boczny prawy?

Prawidłowe oznaczenie mlecznego siekacza górnego bocznego prawego w starym systemie oznaczeń zębów to „II+”. W tym zapisie cyfry rzymskie (I, II, III, IV) odnoszą się do rodzaju zęba w łuku: I – siekacz przyśrodkowy, II – siekacz boczny, III – kieł, IV – pierwszy trzonowiec mleczny, V – drugi trzonowiec mleczny. Znak „+” oznacza szczękę (łuk górny) po prawej stronie pacjenta. Czyli II+ = ząb mleczny, siekacz boczny, szczęka prawa. W praktyce technika dentystycznego ten sposób zapisu nadal się spotyka w starszej dokumentacji, na starych kartach pacjentów, w literaturze i czasem w opisach modeli. Moim zdaniem warto go dobrze ogarniać, bo przy pracy w pracowni protetycznej można trafić na lekarza, który używa właśnie takiego nazewnictwa. Dla porównania, w nowocześniejszym systemie FDI ten sam ząb oznaczamy jako 52: pierwsza cyfra „5” to uzębienie mleczne w górnym prawym kwadrancie, druga cyfra „2” to siekacz boczny. W systemie Palmera odpowiednio jest to „2” z kątownikiem w prawo-górę. Zrozumienie, że różne systemy oznaczeń opisują dokładnie ten sam ząb, jest bardzo ważne przy analizie modeli, ustawianiu zębów w protezach dziecięcych, planowaniu leczenia ortodontycznego u dzieci czy przy opisywaniu radiogramów. W dobrych praktykach zawsze sprawdza się, jakiego systemu używa lekarz prowadzący, żeby uniknąć pomyłek przy zlecaniu pracy i przy wytwarzaniu uzupełnień protetycznych.