Którą wadę zgryzu przedstawia rysunek?

Na rysunku widać klasyczny tyłozgryz z retruzją siekaczy górnych. Czyli: żuchwa jest ustawiona dotylnie względem szczęki (relacja szkieletowa klasy II wg Angle’a), a siekacze górne są wychylone do wewnątrz, bardziej pionowo lub wręcz lekko cofnięte w kierunku jamy ustnej. W retruzji korony siekaczy górnych są ustawione pod mniejszym kątem do płaszczyzny zgryzowej, ich brzegi sieczne nie wystają mocno do przodu, a warga górna zwykle nie jest nadmiernie wypchnięta. W praktyce klinicznej takie ustawienie zębów obserwuje się np. u pacjentów, którzy kompensacyjnie „prostują” zęby górne przy dotylnym położeniu żuchwy, czasem po wcześniejszym leczeniu, czasem samoistnie. W badaniu zewnątrzustnym często widać skróconą dolną część twarzy i lekkie cofnięcie brody, ale bez bardzo wypukłego profilu wargi górnej, jak przy protruzji. W diagnostyce ortodontycznej potwierdzamy to analizą cefalometryczną – kąt siekaczy górnych do płaszczyzny SN jest zmniejszony, a relacja szczęka–żuchwa wskazuje na klasę II. Z mojego doświadczenia ważne jest, żeby nie mylić retruzji z małą koroną zęba – patrzymy zawsze na oś długą zęba, a nie tylko na to, jak „dużo” go widać. W leczeniu stosuje się często aparaty stałe z odpowiednią kontrolą momentu/siły, czasem wyciągi międzyszczękowe klasy II, żeby poprawić położenie żuchwy i jednocześnie skorygować inklinację siekaczy. Takie rozpoznanie jest kluczowe przy planowaniu ustawienia zębów w łuku, bo od niego zależy estetyka profilu, funkcja stawu skroniowo‑żuchwowego i stabilność okluzji po zakończeniu terapii.