Przyczyną pękania płyty protezy całkowitej górnej w linii pośrodkowej, w czasie jej użytkowania przez pacjenta, najczęściej jest

Poprawnie wskazano brak odciążenia wypukłego szwu podniebiennego jako najczęstszą przyczynę pękania płyty protezy całkowitej górnej w linii pośrodkowej. W praktyce wygląda to tak, że szew podniebienny jest anatomicznie twardy, często silnie wyniosły, pokryty cienką błoną śluzową. Jeśli w trakcie opracowania modelu i projektowania płyty nie zostanie on odpowiednio odciążony (np. przez zeskrobanie gipsu w tym miejscu, zastosowanie wosku odciążającego), to płyta protezy będzie na nim „wisieć” i przenosić zbyt duże naprężenia właśnie przez linię pośrodkową. Podczas żucia, mówienia czy zdejmowania protezy powstają siły zginające, które koncentrują się w tej strefie, co w końcu prowadzi do zmęczeniowego pęknięcia akrylu. Moim zdaniem to jest taki klasyk z pracowni protetycznej – jak ktoś zapomina o odciążeniu szwu, to prędzej czy później proteza wraca do naprawy. W dobrych praktykach technologii protez całkowitych zawsze podkreśla się konieczność: identyfikacji wypukłego szwu podniebiennego na wycisku i modelu, delikatnego zeszlifowania modelu wzdłuż szwu lub nałożenia wosku odciążającego, a także odpowiedniego zaprojektowania grubości płyty w linii pośrodkowej, żeby nie była zbyt cienka. Warto też pamiętać, że pacjenci z silnie zaznaczonym szwem podniebiennym często zgłaszają bolesność w tym miejscu, jeśli odciążenie jest zrobione źle albo wcale. Dobrze wykonane odciążenie poprawia nie tylko trwałość samej protezy, ale też komfort użytkowania, stabilizację i równomierne przenoszenie sił żucia na podłoże protetyczne. W pracowni technik powinien rutynowo kontrolować ten obszar jeszcze przed puszkowaniem i polimeryzacją, bo później korekta jest dużo trudniejsza i mniej precyzyjna.