Droga przebiegająca wzdłuż linii środkowej ciała, pomiędzy maksymalnym dotylnym położeniem kontaktowym a maksymalnym zaguzkowaniem zębów, wynosząca przeciętnie 1,5 mm, definiowana jest jako

Prawidłowo wskazany „poślizg centralny” to klasyczne pojęcie z okluzji i protetyki. Chodzi o krótką drogę, którą pokonuje żuchwa wzdłuż linii środkowej ciała, od maksymalnego dotylnego położenia kontaktowego (MDD, retrudowane położenie kontaktowe) do maksymalnego zaguzkowania zębów (maksymalna interkuspidacja). Średnia długość tego poślizgu to ok. 1,5 mm i właśnie ta wartość pojawia się w podręcznikach jako punkt odniesienia przy analizie zgryzu. Klinicznie ma to spore znaczenie: przy rejestracji centralnej relacji, ustawianiu zębów w protezach całkowitych, a także przy projektowaniu koron i mostów zawsze ocenia się, czy poślizg centralny jest krótki, prostoliniowy i niesymptomatyczny. Z mojego doświadczenia, gdy poślizg jest długi, skośny albo bolesny, to zwykle zwiastuje problemy ze stawem skroniowo‑żuchwowym, przeciążenie mięśni żucia albo parafunkcje. Dobra praktyka jest taka, żeby w artykulatorze odtwarzać właśnie tę drogę z MDD do maksymalnego zaguzkowania, bo wtedy można prawidłowo kształtować guzki, bruzdy i prowadzenia. W technice protetycznej przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych dąży się do tego, by poślizg centralny był minimalny i przebiegał osiowo, co poprawia stabilność protezy i komfort żucia. Także to pojęcie nie jest teorią z książki, tylko realnie pomaga oceniać i projektować prawidłową okluzję.