Na ilustracji przedstawiono trójkąt

Na ilustracji pokazano klasyczny trójkąt Bonwilla, czyli figurę geometryczną wyznaczoną przez głowy wyrostków kłykciowych żuchwy (stawy skroniowo‑żuchwowe) oraz punkt między dolnymi siekaczami. Te trzy punkty tworzą równoboczny trójkąt o boku ok. 10 cm. W praktyce protetycznej ten model jest podstawą tzw. koncepcji Bonwilla, używanej przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych i przy pracy w artykulatorach. Zakłada się równomierne rozłożenie kontaktów zębowych i przewidywalną trajektorię ruchów żuchwy wokół osi stawów. Dzięki temu można ustawić zęby tak, żeby uzyskać możliwie stabilną okluzję, dobrą prowadzącą funkcję siekaczy i kłów oraz równomierne prowadzenie balansujące. Z mojego doświadczenia, nawet jeśli w nowoczesnych systemach CAD/CAM używa się bardziej zaawansowanych modeli i łuków twarzowych, to znajomość trójkąta Bonwilla bardzo pomaga zrozumieć, skąd biorą się ustawienia w wielu artykulatorach półregulowanych. W dobrze wyposażonej pracowni technik, planując protezę całkowitą, świadomie wykorzystuje założenia Bonwilla do kontroli wysokości zwarcia, ustawienia zębów bocznych w stosunku do płaszczyzny okluzyjnej i do osi zawiasowej. To nie jest sucha teoria z podręcznika, tylko konkretne narzędzie, które pozwala uniknąć przeciążeń protezy, jej kołysania się na podłożu i kłopotów pacjenta z żuciem.