Na podstawie badań Spee’a i Monsona Fehr opracował własną metodę ustawiania zębów, zaliczaną do teorii

Metoda ustawiania zębów opracowana przez Monsona Fehra rzeczywiście zaliczana jest do teorii sferycznej, co bezpośrednio wynika z badań Spee’a i Monsona nad przestrzenną krzywizną łuków zębowych i toru ruchu żuchwy. W tej koncepcji zakłada się istnienie wycinka kuli o określonym promieniu (najczęściej ok. 10–12 cali), której powierzchnia jest geometrycznym odniesieniem dla ustawienia zębów bocznych w protezach całkowitych. Okluzja ma wtedy harmonijnie współpracować z ruchami żuchwy w trzech wymiarach, a nie tylko w jednym planie. Z praktycznego punktu widzenia taka teoria pomaga technikowi tak ustawić zęby sztuczne, żeby uzyskać możliwie stabilne prowadzenie żuchwy przy ruchach bocznych i protruzyjnych, zmniejszyć ryzyko przesuwania się protez i poprawić komfort żucia. W pracowni protetycznej teoria sferyczna jest szczególnie ważna przy ustawianiu zębów na łuku artykulacyjnym, przy korzystaniu z artykulatorów o regulowanej płaszczyźnie i przy modelowaniu powierzchni żujących, kiedy staramy się odtworzyć krzywą Spee i krzywą Wilsona jako element jednej kuli. Moim zdaniem warto kojarzyć nazwiska Spee, Monson, Fehr właśnie z tym trójwymiarowym, „kulistym” podejściem do okluzji, bo potem dużo łatwiej zrozumieć, dlaczego w dobrych praktykach protetycznych tak mocno podkreśla się przestrzenne dopasowanie powierzchni żujących, a nie tylko samo zwarcie centralne na płaskiej płaszczyźnie. To się realnie przekłada na mniejsze przeciążenia podłoża protetycznego, mniejszą traumatyzację błony śluzowej i dłuższą żywotność protez całkowitych.