W celu naprawy protezy częściowej osiadającej akrylowej, polegającej na dostawieniu do niej nowej klamry drucianej, technik otrzymuje od lekarza dentysty informację, na który ząb ma zostać wykonana klamra, oraz

W naprawie protezy częściowej osiadającej akrylowej, kiedy trzeba dostawić nową klamrę drucianą, kluczowe jest wierne odtworzenie rzeczywistych warunków w jamie ustnej pacjenta. Dlatego właśnie lekarz powinien przekazać technikowi wycisk anatomiczny wykonany z protezą w jamie ustnej oraz samą protezę. Taki wycisk rejestruje pozycję protezy względem zębów filarowych, przebieg szyjek zębów, strefy podcieni oraz relacje tkanek miękkich. Dzięki temu można zaprojektować i dogiąć klamrę tak, aby jej ramię retencyjne wchodziło w prawidłowy podcień, a ramię przeciwstawne i część przyszyjkowa klamry przebiegały zgodnie z zasadami biomechaniki. Moim zdaniem to jest taki typowy przykład, gdzie od razu widać różnicę między pracą “na oko”, a pracą zgodną z dobrą praktyką protetyczną. Wycisk z protezą w ustach pokazuje faktyczne osiadanie płyty protezy, jej stabilizację i ewentualne błędy pierwotnego dopasowania. Technik może poprawnie zamontować model w artykulatorze lub na prostym łuku i dobrać kształt oraz lokalizację klamry tak, żeby nie przeciążała zęba filarowego, nie uciskała dziąsła brzeżnego i jednocześnie zapewniała retencję. W praktyce w pracowni bardzo często widać, że jak przychodzi sama proteza bez wycisku, to później są reklamacje: klamra uwiera, nie trzyma, odgina się. Standardem jest więc wycisk anatomiczny z protezą, bo on odtwarza naturalne ułożenie protezy w warunkach czynnościowych spoczynku, a to daje szansę na precyzyjne dogięcie i prawidłowe lutowanie lub wtopienie klamry w akryl podczas naprawy. Dodatkowo taki sposób postępowania minimalizuje konieczność późniejszych korekt u lekarza i skraca czas wizyt, co w realiach gabinetu ma ogromne znaczenie.