Ile stadiów stomatopatii protetycznych wyróżnia klasyfikacja Newtona?

Klasyfikacja Newtona wyróżnia 3 stadia stomatopatii protetycznych i właśnie ta trójstopniowa skala jest przyjęta jako standard opisowy w protetyce stomatologicznej. Newton I to postać rumieniowa ograniczona – drobne zaczerwienienie błony śluzowej pod protezą, zwykle w okolicy pojedynczych punktów ucisku albo przy niewielkim przerostowym brzegu płyty. Newton II opisuje rozlane zaczerwienienie obejmujące praktycznie całą powierzchnię pola protetycznego, ale jeszcze bez wyraźnych zmian przerostowych. Newton III to postać przerostowa, często brodawkowata, z fałdami i rozrostami błony śluzowej, szczególnie w sklepieniu podniebienia. W praktyce technik i lekarz wykorzystują tę klasyfikację przy ocenie pacjenta przed wykonaniem nowej protezy, przy planowaniu korekt, podścieleń i rebazacji, a także przy dokumentowaniu stanu śluzówki w kartotece. Moim zdaniem znajomość tych trzech stadiów bardzo ułatwia komunikację w zespole lekarz–technik, bo zamiast ogólnego „zapalenie pod protezą” można precyzyjnie napisać: stomatopatia protetyczna Newton II, co od razu sugeruje konieczność przerwy w użytkowaniu protezy, leczenia przeciwgrzybiczego i dopiero później korekty płyty. W dobrych pracowniach to jest po prostu codzienny język opisu zmian pod protezą.