W przypadku patologicznego starcia zębów powikłanym schorzeniem stawu skroniowo-żuchwowego, w celu podniesienie zwarcia powyżej 2 mm stosuje się leczenie

W tej sytuacji chodzi o bardzo wrażliwy temat: patologiczne starcie zębów połączone z problemem w stawie skroniowo‑żuchwowym i do tego podniesienie zwarcia o więcej niż 2 mm. Przy takim przypadku leczenie jednoetapowe byłoby zwyczajnie zbyt ryzykowne. Dlatego prawidłowe jest postępowanie wieloetapowe z użyciem szyny zgryzowej, protez czasowych i dopiero na końcu uzupełnień docelowych. Szyna zgryzowa (najczęściej relaksacyjna lub stabilizacyjna) pozwala najpierw „uspokoić” staw, mięśnie żucia i układ nerwowo‑mięśniowy. Dzięki niej można w kontrolowany sposób testować nowe, wyższe położenie żuchwy, obserwować objawy bólowe, trzaski, ograniczenie ruchów. Dopiero gdy pacjent adaptuje się do nowej wysokości zwarcia na szynie, wchodzi się w etap tymczasowych uzupełnień – protez czasowych lub koron tymczasowych. One z kolei pozwalają sprawdzić funkcję żucia, estetykę, fonetykę w warunkach bardziej zbliżonych do finalnej pracy. Z mojego doświadczenia to właśnie na tym etapie wychodzą wszystkie „smaczki”: czy pacjent dobrze gryzie, czy nie przeciąża się jednostronnie, czy nie pojawiają się nowe dolegliwości w stawie skroniowo‑żuchwowym. Dopiero po okresie obserwacji i ewentualnych korektach zwarcia, prowadzeń i kontaktów okluzyjnych wykonuje się uzupełnienia docelowe – stałe korony, mosty lub protezy w podniesionym zwarciu. Takie postępowanie jest zgodne z zasadami nowoczesnej protetyki i okluzji: najpierw diagnostyka i stabilizacja stawu, potem etapowe podnoszenie zwarcia, a dopiero na końcu praca docelowa. W praktyce klinicznej to standard przy dużych rekonstrukcjach zwarcia powyżej 2 mm, szczególnie gdy staw jest już objawowy.