Po polimeryzacji termicznej protezy całkowitej, uzyskano porowatą (z mikropęcherzykami powietrza) strukturę akrylu. Jest to najczęściej wynikiem

W porowatości akrylu po polimeryzacji najczęściej chodzi właśnie o to, że do puszki trafiło za mało masy. Przy zbyt małej ilości akrylu w puszce masa podczas prasowania nie wypełnia dokładnie formy gipsowej, pojawiają się strefy niedodociskane, kieszenie powietrzne i mikropęcherzyki. W czasie polimeryzacji te uwięzione pęcherzyki powietrza nie mają gdzie uciec, a dodatkowo skurcz polimeryzacyjny PMMA jeszcze to pogarsza. W efekcie dostajemy strukturę gąbczastą, z porami, osłabioną mechanicznie i o gorszej estetyce. W praktyce laboratoryjnej dobrą zasadą jest lekkie „przepełnienie” puszki akrylem w fazie ciasta i usunięcie nadmiaru dopiero po próbnym sprasowaniu z papierkiem kontrolnym – tak się robi w większości porządnych pracowni. Pozwala to uzyskać pełne wypełnienie wnęki formy i równomierny docisk. Moim zdaniem warto też pamiętać o odpowiednim momencie prasowania – masa musi być w fazie ciasta, nie za sucha i nie za rzadka, bo to też sprzyja powstawaniu pęcherzyków. W dobrze prowadzonym procesie: właściwe proporcje proszek/płyn, odpowiedni czas dojrzewania masy, prawidłowe wypełnienie puszki i kontrolowane parametry cyklu cieplnego (temperatura, czas nagrzewania, unikanie wrzenia monomeru) minimalizują porowatość. W praktyce egzaminacyjnej przy takim opisie – porowata struktura po polimeryzacji – myślimy od razu: niedostateczna ilość akrylu i ewentualnie problemy z techniką prasowania, a nie izolacją czy celofanem.