Na którym rysunku przedstawiony jest prawidłowy kształt segmentu modelu dzielonego?

Prawidłowy jest rysunek 4, bo pokazuje klasyczny, podręcznikowy kształt segmentu modelu dzielonego: ząb z wyraźnie wyodrębnioną koroną gipsową, osadzoną na stożkowo zwężającym się trzonie segmentu, z delikatnym podcieniem pod koroną i równomiernymi ścianami segmentu. Ten podcień (taki jakby delikatny kołnierz) zapewnia mechaniczne zakotwiczenie korony w segmencie i stabilne, powtarzalne osadzenie w podstawie modelu. Stożkowy kształt trzonu ułatwia wyjmowanie i wkładanie segmentu bez klinowania się i bez ryzyka wyłamania brzegu koron lub przęsła mostu gipsowego. W pracowniach protetycznych przyjmuje się, że ściany segmentu powinny mieć niewielą zbieżność, zwykle kilka stopni, a przejścia między częścią koronową a trzonem muszą być łagodne, bez ostrych załamań. Dzięki temu segment dobrze współpracuje z pinami, tulejkami i systemem bazowania w modelach dzielonych, a jednocześnie zachowuje odpowiednią wytrzymałość podczas szlifowania, modelowania wosku czy przymiarek klamer. Z mojego doświadczenia, dobrze ukształtowany segment tak jak na rysunku 4 znacznie zmniejsza ryzyko uszkodzeń przy wielokrotnym wyjmowaniu modelu podczas wykonywania koron, mostów czy protez szkieletowych. Jest to po prostu zgodne z dobrą praktyką techniczną i zasadami ergonomii w pracowni – segment ma być stabilny, łatwy do chwytania palcami i przewidywalny w pracy na dłuższą metę.