W przypadku większości materiałów ceramicznych próżnia <b>nie jest</b> wymagana podczas napalania

Prawidłowa jest odpowiedź dotycząca glazury, bo właśnie na etapie napalania glazury próżnia w większości systemów ceramicznych nie jest już konieczna. Wypały pod próżnią stosuje się głównie przy warstwach masy opakerowej i dentynowej, kiedy kształtujemy szkielet estetyczny korony lub mostu. W tych fazach zależy nam na zminimalizowaniu porowatości, uniknięciu pęcherzyków gazu i uzyskaniu odpowiedniej gęstości oraz wytrzymałości ceramiki. Próżnia pomaga też ograniczyć utlenianie stopu metalowego pod licówką. Natomiast glazura to już cienka, końcowa warstwa wygładzająco-nabłyszczająca, która ma za zadanie domknąć mikrostrukturę, nadać połysk i łatwą do utrzymania higienę powierzchni. W praktyce technika dentystycznego piec do ceramiki ma zwykle osobny program do glazury bez próżni lub tylko z krótką wstępną fazą pod zmniejszonym ciśnieniem. Moim zdaniem dobrze jest zapamiętać, że próżnia = fazy budujące rdzeń estetyczny, a brak próżni = faza wykończeniowo-glazurująca. W laboratoriach, które dbają o powtarzalną jakość, standardem jest napalanie opakera, dentyny i ewentualnych mas efektowych w próżni, a dopiero końcowe napalanie glazury odbywa się w atmosferze pieca, co skraca czas cyklu i jest całkowicie wystarczające pod względem parametrów estetycznych i użytkowych.