Stan artykulacyjny, w którym jest zachowany wielopunktowy kontakt zwarciowy pomiędzy zębami przeciwstawnymi w każdym możliwym położeniu żuchwy, jest nazywany

Stan opisany w pytaniu to klasyczna definicja okluzji zrównoważonej. Chodzi o taką sytuację artykulacyjną, w której przy ruchach żuchwy – doprzednich i bocznych – cały czas utrzymuje się wielopunktowy, stabilny kontakt między zębami przeciwstawnymi. Nie tylko w pozycji centralnej, ale właściwie w każdym możliwym położeniu roboczym. W protetyce, szczególnie przy protezach całkowitych, dąży się do takiego właśnie zrównoważenia okluzji, bo ono zapewnia równomierne rozłożenie sił żucia na całe podłoże protetyczne. Dzięki temu płyty protez mniej się kołyszą, nie wypadają podczas mówienia czy gryzienia i mniej drażnią błonę śluzową. Moim zdaniem to jest jedna z kluczowych koncepcji, którą warto mieć „w małym palcu” przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych. W praktyce technik dąży do uzyskania obustronnego kontaktu balansującego w ruchach bocznych, czyli po stronie pracującej i balansującej, a także kontaktów doprzednich, co razem daje właśnie okluzję zrównoważoną. Stosuje się do tego odpowiednie schematy artykulacyjne, łuki twarzowe, artykulatory i dokładne modelowanie powierzchni żujących. W nowoczesnych standardach przyjęło się, że dobrze zrównoważona okluzja zmniejsza ryzyko przeciążeń stawu skroniowo-żuchwowego i ogranicza zjawisko przesuwania się protez podczas funkcji. Warto też pamiętać, że okluzja zrównoważona nie jest tożsama z okluzją ekscentryczną – ekscentryczna opisuje po prostu kontakty poza pozycją centralną, natomiast „zrównoważona” podkreśla ich wielopunktowość i symetryczne rozłożenie sił.