Funkcją aparatów retencyjnych jest

Prawidłowo wskazana funkcja aparatów retencyjnych to utrwalanie efektów leczenia ortodontycznego po zdjęciu aparatu. W ortodoncji przyjmuje się, że samo wyprostowanie zębów to dopiero połowa sukcesu. Po zakończeniu fazy aktywnej, czyli po zdjęciu aparatu stałego lub zakończeniu działania aparatu ruchomego, włókna ozębnej, dziąseł oraz pamięć mięśni i tkanek miękkich „ciągną” zęby z powrotem w stare położenie. Aparat retencyjny ma za zadanie właśnie ustabilizować nową pozycję zębów, aż do przebudowy aparatu zawieszeniowego i kości wyrostka zębodołowego. Z mojego doświadczenia to właśnie zaniedbanie retencji jest najczęstszą przyczyną nawrotu wady zgryzu. W praktyce stosuje się różne formy retencji: płytki retencyjne z akrylu z łukiem wargowym, retainery stałe z drutu przyklejone od strony podniebiennej/językowej siekaczy, przezroczyste szyny retencyjne typu Essix. Dobór aparatu zależy od rodzaju wady, wieku pacjenta, stopnia ryzyka nawrotu i współpracy. Dobrą praktyką jest indywidualne zaplanowanie okresu retencji – u młodzieży minimum kilka lat, a przy większych rotacjach zębów lub dużych przemieszczeniach często zaleca się retainer stały na wiele lat, czasem wręcz „na stałe”. W standardach postępowania ortodontycznego retencja jest traktowana jako trzecia, obowiązkowa faza leczenia (po diagnostyce i fazie aktywnej), a nie jakiś dodatek. W gabinecie technik często wykonuje płyty retencyjne bardzo podobne do czynnych aparatów ruchomych, ale bez śrub i sprężyn – bo tu nie chodzi już o przesuwanie zębów, tylko o ich stabilizację. Dobrze dopasowany i systematycznie noszony aparat retencyjny to realne zabezpieczenie efektów często wieloletniej terapii.