Zmniejszenie zachodzenia mlecznych siekaczy górnych na dolne (zgryz zbliżony do prostego), obserwuje się jako prawidłowość rozwojową w zgryzie prawidłowo rozwijającego się dziecka

Prawidłowa odpowiedź to wiek 5–6 lat, bo właśnie w tym okresie fizjologiczny zgryz mleczny zaczyna się przekształcać w zgryz mieszany i dochodzi do charakterystycznych zmian w relacji siekaczy. U małego dziecka (ok. 3–4 r.ż.) górne siekacze mleczne wyraźnie zachodzą na dolne – mamy wtedy typową, prawidłową nagryz pionowy. W miarę wzrostu szczęki i żuchwy, resorpcji korzeni zębów mlecznych oraz przygotowywania miejsca dla siekaczy stałych, to zachodzenie stopniowo się zmniejsza i zgryz przechodzi w tzw. zgryz zbliżony do prostego. Kluczowy jest właśnie okres 5–6 roku życia – to czas wyrzynania się pierwszych trzonowców stałych i często też siekaczy stałych, co dodatkowo modyfikuje relacje zgryzowe. W praktyce klinicznej, jeśli u 5–6-latka widzimy zmniejszony nagryz pionowy siekaczy mlecznych (czasem prawie ząb na ząb), a jednocześnie brak objawów parafunkcji czy urazu zgryzowego, traktujemy to jako fizjologiczny etap rozwoju, a nie wadę. Moim zdaniem ważne jest, żeby technik dentystyczny i asystentka też kojarzyli te normy rozwojowe – ułatwia to chociażby wstępną ocenę modeli diagnostycznych, zdjęć zgryzu czy przy planowaniu aparatów profilaktycznych. W podręcznikach z ortodoncji jasno podkreśla się, że zmniejszenie nagryzu mlecznych siekaczy w wieku przedszkolno-wczesnoszkolnym to element tzw. fizjologicznego przejścia do zgryzu mieszanego, a nie stan patologiczny wymagający od razu agresywnego leczenia.