Najtwardszą tkanką zęba jest

Najtwardszą tkanką zęba jest szkliwo i to jest bardzo ważna informacja bazowa w całej stomatologii. Szkliwo pokrywa koronę kliniczną zęba i ma najwyższy stopień mineralizacji ze wszystkich tkanek organizmu człowieka – nawet wyższy niż kość. Zbudowane jest głównie z hydroksyapatytu (kryształy fosforanu wapnia), zawiera minimalną ilość wody i składników organicznych, dlatego jest tak odporne na ścieranie mechaniczne podczas żucia, na naciski w zgryzie i na większość bodźców chemicznych. W praktyce protetycznej i zachowawczej ta wiedza ma bardzo konkretne zastosowanie. Przy opracowywaniu ubytku lekarz stara się maksymalnie oszczędzać szkliwo, bo dobrze wytrawione szkliwo daje najlepszą retencję dla materiałów kompozytowych i szczelne połączenie adhezyjne. W technice protetycznej, przy projektowaniu koron, mostów czy licówek, bierze się pod uwagę grubość naturalnego szkliwa – np. przy licówkach porcelanowych dąży się do minimalnej preparacji, głównie w obrębie szkliwa, żeby zachować jak najlepsze podparcie dla ceramiki i uniknąć nadmiernego odsłonięcia zębiny. Z mojego doświadczenia, jak ktoś raz dobrze zrozumie, że szkliwo jest najtwardsze, to łatwiej mu potem ogarniać, dlaczego tak ważna jest profilaktyka próchnicy: jak tylko szkliwo zostanie zdemineralizowane i przerwane, bakterie mają dużo łatwiejszy dostęp do zębiny i miazgi, a wtedy leczenie jest bardziej skomplikowane. W podręcznikach i na kursach podkreśla się też, że szkliwo nie ma komórek i nie regeneruje się w sposób pełny, więc ochrona tej tkanki to podstawa nowoczesnych, oszczędnych preparacji według aktualnych standardów stomatologii minimalnie inwazyjnej.