Na ilustracji przedstawiającej klamrę doginaną strzałką wskazano

Na rysunku strzałka wskazuje dokładnie tę część ramienia retencyjnego, która przebiega w strefie podcienia poniżej linii największego wypuklenia zęba – czyli tzw. część właściwą ramienia retencyjnego. To właśnie ten odcinek ramienia klamry jest odpowiedzialny za realne utrzymanie protezy szkieletowej na zębie filarowym. Wchodzi on elastycznie w podcienie, a przy zdejmowaniu protezy lekko się odkształca sprężyście, po czym wraca do pierwotnego kształtu. Dzięki temu klamra trzyma, ale jednocześnie nie niszczy szkliwa, o ile jest prawidłowo zaprojektowana i wykonana. W praktyce technik i lekarz zawsze analizują w paralelometrze, gdzie dokładnie przebiega linia największego wypuklenia i jak głęboki jest podcień – po to, żeby właściwa część ramienia retencyjnego znalazła się w optymalnej strefie, zwykle 0,25–0,5 mm pod linią ekwatora, w zależności od stopu metalu i elastyczności. Moim zdaniem dobrze jest już na etapie woskowania na modelu wizualnie kontrolować długość i grubość tej części ramienia, bo zbyt krótka lub za gruba część właściwa daje za mocną retencję i pacjent ma problem ze zdejmowaniem protezy, a zbyt cienka może się odkształcić trwale lub pęknąć. W standardach nowoczesnej protetyki przyjmuje się, że część właściwa ramienia powinna łagodnie obejmować koronę zęba, nie wchodzić w okolice szyjki i nie uciskać dziąsła brzeżnego. Dobrze zaprojektowana klamra z poprawnie umieszczoną częścią właściwą zapewnia stabilność, komfort użytkowania i mniejsze ryzyko przeciążeń przyzębia. To jest taki element, na który naprawdę warto zwracać uwagę przy każdej pracy szkieletowej.