Która klamra została przedstawiona na ilustracji?

Na ilustracji widać klasyczną klamrę Bonwilla, charakterystyczną dla protez szkieletowych. Rozpoznaje się ją po symetrycznym, trójramiennym układzie ramion retencyjnych i podparć, które obejmują zęby filarowe po obu stronach, tworząc jakby „mostek” między nimi. Klamra Bonwilla jest konstrukcją bilateralną – obejmuje dwa zęby po przeciwnych stronach łuku, a jej zadaniem jest nie tylko retencja, ale też równomierne rozłożenie sił żucia na kilka zębów podporowych. W praktyce technicznej stosuje się ją głównie w protezach częściowych szkieletowych przy braku wielu zębów bocznych, gdy zależy nam na dobrej stabilizacji i możliwie osiowym obciążeniu zębów filarowych. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w poprawnie zaprojektowanej klamrze Bonwilla kluczowe jest prawidłowe ukształtowanie ramion retencyjnych, prowadzących i podpierających, zgodnie z analizą paralelometryczną: ramiona powinny wchodzić w podcienie o zaplanowanej głębokości, a część podpierająca musi spoczywać na odpowiednio wypreparowanym szkliwie lub na opracowanym elemencie koronowym. W dobrych praktykach protetycznych podkreśla się też konieczność zachowania elastyczności ramion przy jednoczesnym unikaniu nadmiernego odkształcania stopu metalu, tak by klamra nie rozginała się w czasie osadzania protezy, ale też nie przeciążała przyzębia. W laboratorium technik zwykle sprawdza na modelu gipsowym, czy klamra Bonwilla równomiernie przylega do powierzchni zębów i czy nie wchodzi zbyt głęboko w dziąsło – dzięki temu gotowa proteza jest bardziej komfortowa i mniej urazowa dla tkanek.