Powierzchnia wargowa korony zęba kształtem przypomina trapez. Jej największa wypukłość znajduje się w części przy szyjkowej. Na powierzchni tej widoczne są dwie płytkie bruzdy, które biegną od brzegu siecznego w kierunku szyjki i w miarę oddalania się od tego brzegu zanikają. Punkt styczny przyśrodkowy znajduje się w odległości 1/5 od brzegu siecznego.<br><br> Którego zęba dotyczy przedstawiony opis?

Opis w pytaniu bardzo klasycznie pasuje do siekacza górnego centralnego. Powierzchnia wargowa korony tego zęba ma kształt zbliżony do trapezu, z podstawą przy brzegu siecznym i węższą częścią przy szyjce. Największa wypukłość rzeczywiście leży w części szyjkowej – to typowy obrys dla górnych siekaczy, ważny przy modelowaniu koron protetycznych czy przy odbudowach kompozytowych. Dwie płytkie bruzdy wargowe, biegnące od brzegu siecznego w kierunku szyjki i zanikające w połowie korony, odpowiadają bruzdom międzyzrazikowym, które oddzielają trzy zraziki szkliwne powstałe z trzech punktów szkliwnych. U młodych pacjentów te linie są dość wyraźne, później się ścierają, ale schemat anatomiczny zostaje. Bardzo charakterystyczna dla siekacza górnego centralnego jest też lokalizacja punktu stycznego przyśrodkowego – położonego bardzo blisko brzegu siecznego, mniej więcej w 1/5 wysokości korony. To jest ważna cecha różnicująca z innymi zębami przednimi, używana w anatomii stomatologicznej do oznaczania zębów na modelach i przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych. Z mojego doświadczenia, jeżeli pamięta się, że górny siekacz centralny ma masywną koronę, wyraźne zraziki sieczne u młodych i wysoko położony punkt styczny, to łatwiej później prawidłowo odtwarzać estetykę w odcinku przednim – zarówno w ceramice, jak i w kompozycie, zgodnie z zasadami morfologii i funkcji łuku zębowego.