Gwałtowne podwyższenie temperatury do 100°C w trakcie polimeryzacji protez akrylowych może spowodować

Prawidłowo wskazana została porowatość akrylu jako główna konsekwencja gwałtownego podgrzania masy akrylowej do ok. 100°C w trakcie polimeryzacji. W akrylu na protezy całkowite zachodzi reakcja polimeryzacji egzotermicznej – materiał sam się nagrzewa, a jeśli dodatkowo zbyt szybko podniesiemy temperaturę łaźni wodnej, to monomer zaczyna wrzeć (temperatura wrzenia metakrylanu metylu jest w tym zakresie). W efekcie w masie tworzą się pęcherzyki gazu, które nie zdążą się „uciec” na zewnątrz i zostają zamknięte w strukturze gotowej protezy jako porowatość wewnętrzna i powierzchniowa. Taka porowatość nie jest tylko defektem estetycznym. Z mojego doświadczenia wynika, że znacznie zwiększa chłonność płynów, gromadzenie płytki i barwników, a także sprzyja rozwojowi grzybów Candida, co później daje typową stomatopatię protetyczną. Dodatkowo porowatość osłabia wytrzymałość mechaniczna płyty protezy, co może prowadzić do jej pękania przy upadku albo przy silniejszym nagryzaniu. Dlatego w dobrych pracowniach trzyma się ściśle zaleceń producenta proszku i płynu: stopniowe podnoszenie temperatury, odpowiedni czas przetrzymania w łaźni wodnej i powolne chłodzenie po polimeryzacji. Ważne jest też, żeby nie skracać cyklu „bo się śpieszymy”, bo właśnie wtedy najłatwiej o przegrzanie i porowatość. W praktyce technik, który umie dobrze kontrolować temperaturę i czas polimeryzacji, uzyskuje gładkie, jednorodne płyty protez, które są wygodniejsze dla pacjenta i trwalsze w użytkowaniu.