Śruba Wejsego jest charakterystyczna dla aparatu

Śruba Wejsego jest klasycznym elementem konstrukcyjnym aparatu Wundera i właśnie to połączenie warto sobie mocno skojarzyć. Aparat Wundera należy do grupy aparatów zdejmowanych stosowanych w ortodoncji do rozbudowy łuków zębowych i korekty ustawienia zębów, głównie w szczęce. Śruba Wejsego jest specjalnym typem śruby ekspansyjnej, umieszczanej w płycie akrylowej aparatu, najczęściej w linii podniebiennej, tak aby jej aktywacja powodowała kontrolowane poszerzanie łuku zębowego. W praktyce technik dentystyczny musi bardzo dokładnie zaplanować położenie śruby Wejsego w modelu roboczym, uwzględniając przebieg szwu podniebiennego, kształt wyrostka zębodołowego i położenie zębów. Od poprawnego osadzenia śruby zależy kierunek działania sił – czy ekspansja będzie bardziej w odcinku przednim, czy bocznym. Moim zdaniem w pracowni warto sobie robić schematyczne szkice, gdzie dokładnie przebiega śruba w aparacie Wundera, bo to pomaga potem unikać błędów przy osadzaniu elementów drucianych. Dobra praktyka jest taka, żeby przed polimeryzacją akrylu kilkakrotnie sprawdzić możliwość pełnego otwarcia śruby oraz czy nie jest zalana masą akrylową w miejscach ruchomych. W codziennej pracy ortodontycznej prawidłowo zaprojektowana śruba Wejsego pozwala na stopniową, dozowaną ekspansję – lekarz aktywuje ją według ustalonego schematu (np. 1/4 obrotu co kilka dni), a pacjent lub jego opiekun musi być dokładnie przeszkolony, jak to robić. Z mojego doświadczenia, jeśli technik dobrze rozumie charakterystykę śruby Wejsego i aparatu Wundera, łatwiej mu też odróżniać inne typy śrub i konstrukcji aparatów ruchomych, co potem procentuje w całej ortodoncji technicznej.