Model roboczy do protezy szkieletowej należy wykonać z gipsu klasy

Wybór gipsu klasy IV do wykonania modelu roboczego pod protezę szkieletową wynika przede wszystkim z jego wysokiej wytrzymałości mechanicznej i bardzo dobrej odporności na ścieranie. Taki model będzie wielokrotnie obrabiany: planowanie protezy, wycinanie podcieni, modelowanie wosku, ustawianie elementów retencyjnych, a później jeszcze odlewanie metalu. Gips klasy IV, nazywany często gipsem twardym, odlewniczym, zapewnia stabilność wymiarową – po związaniu ma minimalną rozszerzalność i nie deformuje się przy pracy narzędziami. To jest kluczowe, bo każda zmiana kształtu modelu przełoży się na niedokładne przyleganie protezy szkieletowej do zębów filarowych i podłoża. W praktyce technicznej przyjmuje się zasadę: im bardziej precyzyjne i obciążone funkcjonalnie uzupełnienie, tym wyższa klasa gipsu. Dlatego modele diagnostyczne można jeszcze robić z gipsu III, ale modele robocze pod konstrukcje szkieletowe i stałe – już zdecydowanie z gipsu IV. Moim zdaniem warto też pamiętać o prawidłowych proporcjach woda–proszek i mieszaniu pod próżnią, bo nawet najlepszy gips klasy IV, jeśli będzie zbyt rozwodniony, straci swoją twardość i dokładność odwzorowania. W dobrze wyposażonych pracowniach jest wręcz standardem, że wszystkie prace precyzyjne: protezy szkieletowe, korony, mosty, wkłady – opiera się na modelach z gipsu IV, często z dodatkami wzmacniającymi, co dodatkowo poprawia ich trwałość przy frezowaniu i pracy w paralelometrze.