Cecha kąta według Mühlreitera dotyczy

Prawidłowo chodzi o to, że cecha kąta według Mühlreitera odnosi się wyłącznie do zębów siecznych i kłów, czyli do grupy zębów przednich, ale nie do zębów bocznych. W tej metodzie oznaczania wykorzystuje się charakterystyczne położenie kąta siecznego korony klinicznej względem osi długiej zęba oraz względem łuku zębowego. Cecha kąta pomaga odróżnić stronę prawą od lewej, bo kąt mezjalny i dystalny siekaczy i kłów różnią się kształtem: zazwyczaj kąt mezjalny jest bardziej ostry, a dystalny bardziej zaokrąglony. Dzięki temu technik dentystyczny albo lekarz, patrząc na pojedynczy ząb na modelu lub w pudełku z zębami akrylowymi, jest w stanie prawidłowo określić jego stronę i ustawić go zgodnie z zasadami okluzji i estetyki. W praktyce protetycznej przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych i częściowych, szczególnie w odcinku estetycznym, cecha kąta jest jedną z podstawowych wskazówek anatomicznych, obok cechy korzenia czy cechy krzywizny. Moim zdaniem, jeżeli ktoś dobrze „czuje” te cechy, znacznie rzadziej myli stronę zębów przy ustawianiu na wosku. Warto też pamiętać, że w nowoczesnych standardach nauczania anatomii stomatologicznej nadal podkreśla się system Mühlreitera jako klasyczną, ale wciąż praktyczną metodę orientacji w morfologii zębów siecznych i kłów.