Rysunek przedstawia rzut zębów przednich. Kropkami zaznaczono położenie łuku wargowego i językowego w aparacie Klammt'a. Do leczenia której wady zgryzu stosuje się przedstawione położenie łuków w tym aparacie?

W aparacie Klammt’a kluczowe jest właśnie położenie łuku wargowego i językowego względem siekaczy. Na rysunku oba łuki są ustawione tak, żeby działały cofająco na zęby przednie i jednocześnie sprzyjały doprzedniemu ustawieniu żuchwy. Taki układ konstrukcyjny wykorzystuje się typowo w leczeniu przodozgryzu, czyli doprzedniego nagryzu siekaczy dolnych względem górnych. Mechanizm jest w sumie prosty: łuk wargowy ogranicza wychylenie siekaczy górnych do przodu, stabilizuje je i lekko cofa, natomiast łuk językowy kontroluje ustawienie siekaczy dolnych, często działa retruzyjnie lub przynajmniej zapobiega ich dalszemu wychyleniu. Przy dobrze zaprojektowanej płytce akrylowej oraz właściwej wysokości zgryzowej uzyskuje się korzystne przemieszczenie żuchwy do tyłu lub przynajmniej eliminację nieprawidłowego nagryzu odwrotnego. W praktyce klinicznej taki wariant aparatu Klammt’a stosuje się u dzieci i młodzieży we wczesnych stadiach rozwoju przodozgryzu, kiedy mamy jeszcze duży potencjał wzrostowy. Ważne jest wtedy pilnowanie współpracy pacjenta – noszenie aparatu odpowiednią liczbę godzin na dobę oraz kontrola toru żucia i nawyków mięśniowych. Dobrą praktyką jest też regularne sprawdzanie kontaktów zgryzowych na papierku artykulacyjnym i korygowanie ewentualnych przedwczesnych kontaktów, żeby nie blokować cofania siekaczy. Moim zdaniem warto też pamiętać, że przy przodozgryzie aparat Klammt’a często łączy się z ćwiczeniami miofunkcjonalnymi, żeby ustabilizować efekt leczenia i nie dopuścić do nawrotu wady.