Proces silanizacji przeprowadza się podczas wykonywania

Proces silanizacji wiąże się typowo z przygotowaniem powierzchni materiałów krzemionkowych, czyli takich które zawierają fazę szklaną lub krzemionkę, do połączenia z żywicą kompozytową. W protetyce stomatologicznej klasyczny przykład to właśnie korony złożone metalowo‑kompozytowe. Rdzeń (podbudowa) jest metalowy, a na nim modeluje się warstwę kompozytu. Żeby kompozyt dobrze i długotrwale związał z odpowiednią powierzchnią, stosuje się systemy adhezyjne obejmujące m.in. silany w przypadku elementów krzemionkowych, albo inne primery w przypadku metalu. W koronach metalowo‑kompozytowych często występują wkładki retencyjne, mikroretencja piaskowana oraz chemiczna modyfikacja powierzchni, a jednym z ważnych etapów jest właśnie zastosowanie odpowiednich środków pośrednich poprawiających adhezję. Silan tworzy mostek chemiczny między grupami hydroksylowymi na powierzchni fazy szklanej lub krzemionkowej a żywicą kompozytową (zwykle metakrylanową). Z mojego doświadczenia warto pamiętać, że dobrze przeprowadzona silanizacja znacząco zmniejsza ryzyko odwarstwiania się kompozytu, przebarwień na granicy połączenia i przedwczesnych napraw. W praktyce technika obejmuje dokładne oczyszczenie i osuszenie powierzchni, nałożenie silanu na określony czas, odparowanie rozpuszczalnika i dopiero potem aplikację systemu łączącego lub bezpośrednio kompozytu, zgodnie z zaleceniami producenta. W nowoczesnych laboratoriach trzyma się sztywno tych procedur, bo od jakości połączenia kompozytu z podbudową zależy trwałość całej korony złożonej.