Do której metody ustawiania zębów w protezach całkowitych są wykorzystywane przedstawione na rysunku wzorniki zwarciowe?

Wzorniki zwarciowe pokazane na rysunku są typowe dla metody sferycznej ustawiania zębów w protezach całkowitych. Charakterystyczne jest to, że powierzchnie zwarciowe wzorników są wyprofilowane po łuku odpowiadającym wycinkowi kuli – tzw. krzywiźnie kompensacyjnej. Dzięki temu technik i lekarz mogą kontrolować przebieg płaszczyzny okluzyjnej oraz późniejszą artykulację zębów na tzw. kuli Bonwilla lub krzywiźnie Spee i Wilsona. W praktyce oznacza to, że zęby ustawiane są tak, aby kontaktowały się harmonijnie w ruchach bocznych i protruzyjnych, a nie tylko w zwarciu centralnym. Metoda sferyczna jest mocno związana z zasadą zrównoważonej okluzji w protezach całkowitych – dąży się do uzyskania wielu punktów kontaktu w różnych pozycjach, co stabilizuje protezy na podłożu śluzówkowo–kostnym. Z mojego doświadczenia dobrze wykonane wzorniki sferyczne bardzo ułatwiają późniejsze ustawianie zębów na artykulatorze, bo praktycznie „podpowiadają” przebieg łuku zębowego i wysokość guzków. W laboratorium warto zwrócić uwagę na staranne wymodelowanie tych powierzchni w wosku oraz na konsekwentne przeniesienie tej geometrii podczas ustawiania zębów – to jest standardowa dobra praktyka w nowocześnie prowadzonej technice protez całkowitych.