Która ilustracja przedstawia schemat aparatu Nance’a?

Ilustracja 4 przedstawia klasyczny schemat aparatu Nance’a, czyli stałego utrzymywacza przestrzeni w łuku górnym. Charakterystyczny jest łuk podniebienny z drutu ortodontycznego, który obejmuje pierwsze trzonowce stałe oraz akrylowy button (płytka) umieszczony na podniebieniu twardym, zwykle w okolicy rugae palatinae. Ten akrylowy element opiera się biernie na błonie śluzowej i przenosi siły z zębów filarowych na podniebienie, stabilizując pozycję trzonowców i zapobiegając ich mezjalizacji po przedwczesnej utracie zębów mlecznych. Z mojego doświadczenia technicznego ważne jest, żeby płytka Nance’a nie była zbyt rozległa, żeby nie drażniła śluzówki i nie utrudniała higieny, ale jednocześnie musi mieć wystarczającą powierzchnię nośną, by dobrze przenosić siły. W dobrej praktyce ortodontycznej aparat Nance’a stosuje się jako utrzymywacz przestrzeni po ekstrakcji drugich zębów mlecznych, a także jako element zakotwienia przy leczeniu wad klasy II, np. przy retrakcji kłów i siekaczy. Technik wykonując taki aparat musi zwrócić uwagę na dokładne dopasowanie pierścieni na trzonowce, prawidłowe dogięcie łuku podniebiennego i gładkie wykończenie akrylowej płytki, bez ostrych krawędzi. Jeżeli pacjent zgłasza ból lub odleżyny na podniebieniu, standardem jest kontrola punktów ucisku, ewentualne podszlifowanie akrylu i instruktaż bardzo dokładnej higieny, bo wokół buttonu łatwo gromadzi się płytka bakteryjna. Właśnie ta kombinacja: stałe pierścienie, drut na trzonowcach i centralna akrylowa płytka na podniebieniu jest kluczowym znakiem rozpoznawczym aparatu Nance’a i dlatego wskazanie ilustracji 4 jest prawidłowe.