Condylator oraz zęby typu Condyloform są charakterystyczne dla metody ustawiania zębów według

Metoda Gerbera jest ściśle związana z pojęciem condylatora oraz zębów typu Condyloform, więc skojarzenie tych nazw to bardzo dobry trop. Gerber oparł swoją koncepcję ustawiania zębów w protezach całkowitych na analizie ruchów w stawie skroniowo‑żuchwowym i na tzw. kinematyce żuchwy. Condylator to specjalne urządzenie (rodzaj artykulatora), które umożliwia przeniesienie indywidualnych ruchów żuchwy pacjenta na model gipsowy. Dzięki temu można ustawić zęby tak, żeby kontakty okluzyjne były jak najbardziej zbliżone do warunków fizjologicznych, a nie tylko „książkowych”. Zęby Condyloform zostały zaprojektowane właśnie pod tę filozofię – mają charakterystyczną anatomię guzków i bruzd, tak aby współpracować z założeniami okluzji według Gerbera, czyli z tzw. okluzją lingwalną z kontrolowaną prowadnicą. W praktyce technik protetyk, pracując w metodzie Gerbera, dobiera konkretne zestawy zębów Condyloform i ustawia je w condylatorze zgodnie z rejestracją centralnej relacji i ruchów ekscentrycznych. Moim zdaniem to jedna z bardziej „logicznych” metod, bo mocno szanuje biomechanikę stawu skroniowo‑żuchwowego i dąży do równomiernego przenoszenia sił żucia na podłoże protetyczne, co zmniejsza ryzyko przeciążeń, urazów śluzówki i przyspieszonej resorpcji wyrostka zębodołowego. W wielu pracowniach jest to nadal standard w protezach całkowitych dla pacjentów z bardziej wymagającą okluzją, szczególnie gdy lekarz dobrze zarejestruje relacje żuchwy, a technik umie świadomie korzystać z condylatora.