Który schemat przedstawia wadę zgryzu według II klasy Angle’a z II podgrupą?

Wada zgryzu według II klasy Angle’a z II podgrupą na schemacie oznaczonym jako Rysunek 2 pokazuje typową sytuację: trzonowce pozostają w relacji klasy II (mezjalny guzek policzkowy pierwszego trzonowca górnego znajduje się przed bruzdą podłużną pierwszego trzonowca dolnego), a jednocześnie siekacze górne są silnie wychylone wargowo i nadmiernie doprzednio. W praktyce klinicznej daje to duże nagryzienie poziome (duży overjet) przy stosunkowo prawidłowym lub tylko nieznacznie zwiększonym nagryzieniu pionowym. W podgrupie II u Angle’a charakterystyczne jest właśnie protruzja siekaczy górnych i często retruzja dolnych, co dobrze widać na tym rysunku – łuk górny jest wysunięty, a dolne siekacze ustawione bardziej pionowo lub wręcz lekko odchylone językowo. Moim zdaniem ważne jest, żebyś kojarzył tę podgrupę z typowym profilem „ptasim”, z cofniętą żuchwą i wysuniętymi górnymi jedynkami. W technice ortodontycznej przekłada się to na dobór aparatów i sposobu zakotwienia: często stosuje się aparaty stałe z wyciągami międzyłukowymi kl. II, łuki retrakcyjne, sprężyny zamknięte do cofania siekaczy, a także elementy zakotwienia szkieletowego (miniimplanty) przy większych dysproporcjach. Dobra praktyka wymaga też dokładnej analizy cefalometrycznej – sprawdza się relację szczęka–podstawa czaszki (kąt SNA), żuchwa–podstawa czaszki (SNB) oraz różnicę ANB, żeby ocenić, czy mamy głównie problem szkieletowy, czy zębowy. W laboratorium technik, widząc taki model, powinien uważać przy ustawianiu zębów w aparatach ruchomych lub przy planowaniu szyn – celem jest stopniowa korekta overjetu, a nie jego dalsze zwiększanie.