Celem zachowania stabilności uzupełnienia protetyczne wykonane ze stopów tytanu powinny być pogrubione o 30-50% ze względu na jego

Pogrubienie uzupełnień protetycznych ze stopów tytanu o około 30–50% wynika właśnie z niskiego modułu sprężystości tytanu w porównaniu ze stopami chromowo‑kobaltowymi czy stalą. Mówiąc prościej: tytan jest „bardziej sprężysty”, bardziej się ugina pod obciążeniem. Żeby konstrukcja szkieletu, korony czy mostu nie była zbyt elastyczna, trzeba zwiększyć jej przekrój, czyli właśnie pogrubić elementy. Dzięki temu uzyskuje się odpowiednią sztywność, ogranicza się ugięcia ramion klamer, belek czy przęseł i zmniejsza ryzyko pęknięć porcelany licującej lub zmęczenia materiału. W praktyce technik, planując np. szkielet protezy częściowej z tytanu, nie może kopiować „na ślepo” wymiarów ze stopów Co‑Cr – zgodnie z zaleceniami producentów i literaturą trzeba założyć większą grubość płyty, belek podjęzykowych, ramion klamer i podpór. Podobnie przy koronach i mostach tytanowych trzeba przewidzieć nieco większą ilość miejsca na podbudowę, żeby zapewnić stabilność wymiarową przy żuciu. Moim zdaniem to jedna z typowych pułapek w pracy z tytanem: materiał jest biokompatybilny, lekki, ładnie wygląda w opisie, ale jeśli zignoruje się jego niższy moduł sprężystości i zrobi się konstrukcję „na cienko”, to później pojawiają się ugięcia, mikropęknięcia ceramiki, utrata pasywnego przylegania. Dobre praktyki mówią jasno: przy projektowaniu tytanowych uzupełnień stałych i szkieletowych zawsze uwzględniamy konieczność zwiększenia wymiarów przekroju, właśnie z powodu jego właściwości sprężystych.